film: Winter's bone

Ingezonden door Jan op vr, 27/01/2012 - 08:48

Winter’s Bone is al een uur bezig als iemand aan Ree Dolly vraagt hoe oud ze eigenlijk is. Zeventien antwoordt ze. Zeventien jaar oud, en ze zorgt alleen voor haar broertje en zusje en haar zieke moeder. D’r verslaafde vader zwerft rond maar komt nooit thuis.

Ze woont in een afgelegen bergdorpje in Amerika. Uitgestrekte bossen omringen de huizen waar iedereen in een pick-up rijdt, mensen hout hakken om warm te blijven en iedereen minstens één jachtgeweer in huis heeft.

Het dorp is gesloten. Iedereen kletst over elkaar maar lastige vragen en directe confrontaties kan je maar beter laten. Op een dag komt de sherrif langs. Haar vader is op borgtocht vrij, maar met hun huis als onderpand. Als hij niet zal verschijnen bij het proces, komt het gezin op straat te staan.

Vastbesloten gaat Ree op zoek naar haar vader maar stuit op een muur van onwil. Toch blijft ze met bewonderenswaardige vasthoudendheid die ene vraag stellen: waar is mijn vader?

Maar de gemeenschap zwijgt en wil haar ook het zwijgen opleggen, desnoods met geweld.

Het is rechtvaardigheid die haar redt. De dorpsbevolking vertelt waar het lijk ligt omdat ze vraagt om recht. Ze wijst op haar broertje en zusje en het dreigende gevaar van uithuiszetting. Maar ze laat ook het recht haar gang gaan door af te zien van wraak op haar vaders dood. Ze zegt: ‘laat mijn vader boeten voor de fouten die hij heeft gemaakt.’

Als ik het zie kan ik niets anders dan bewondering opbrengen en verlangen naar zulke moed. Familievetes blijven vaak eeuwenlang bestaan. En hier is een meisje van 17 dat daar dwars doorheen gaat door op te komen voor de zwakken.

En het mooie vind ik dat dat niet ten koste gaat van haar eigenwaarde. Hoe vaak is een vergevende houding niet eigenlijk een houding van angst? En hoe vaak tast vergeven juist je eigenwaarde aan doordat je het gevoel hebt dat je over je heen laat lopen?

Hier niet: Ree weet wat ze wil: een goed leven voor haar broertje, zusje en zieke moeder. Rust en ruimte om te leven. En daar vecht ze voor, al wordt het haar dood.